--2

we waren thuis eindelijk!!

maar mama moest veel werken om te zorgen voor ons ik bleef snachts wakker schreeuwend om me vader maar dat is niet wat ik zei ik zei tegen mama ik droom over spinnen en al dat soort dingen daarom ga ik niet slapen, me broertje werd ervan wakker en van jeugdzorg moest ik uit huis, mama wilde het niet en liet me niet los maar ze trokken me mee de auto in ik schreeuwde het uit ik wilde niet weg niet alweer niet zonder mama of me broertje of me vader.

maar ze namen me mee, mee naar schagerbrug genaamd huize van strije. wat daar gebeurde is het gene waar ik elke nacht over droom en als het en nacht niet zo is is het en hele goede nacht!! ik had wel en hele lieve begeleidster genaamd Marleen ze kon mama ook ze was de begeleidster die al bij ons thuis kwam vanaf jeugdzorg zich met ons bemoeide, deze mevrouw vetrouwde ik met alles. zei was daar dus het ging goed, ik kreegn en rondleiding door het hele gebouw ik kreeg en eigen kamer die mocht ik inrichten zoals ik wilde ik vroeg aan haar waar ben ik en ik schrok want het was en weeshuis er waren allemaal andere keren sommigen al drugs verslaagd op hun 12de omdat mama dat was sommige werden mishandeld misbruikt sommige steelden alles wat god verbood, en ik was daar omdat ik niet sliep wat deed ik hier ik snapte het niet, de eerste nachten gingen voorbij ik was doodsbang ik kende niemand en wist niet wat ik moest doen. de andere zoals ik ze noemde de andere kinderen, ze waren anders gemeen ze sloegen mij en me enigste vriendje die ik daarzo had, steeds harder omdat wij het kleinste waren, het ging weer slechter en steeds sliep ik snahcts niet.

danny (Me enigste vriend) en ik wilden weglopen en dat deden we die nacht maar we kwamen niet verder dan de trap de begeleiding daarzo kwam ons tegen ik riep nog om marleen maar ze was er niet meer, ze werden zo gek van danny en mij dat ze ons aan het bed vastbonden met handoeken ik schreeuwde nog harder MARLEEN maar ze was er nog steeds niet ik riep mama papa maar niemand kwam. ze bonden de theedoeken strakker en gingen naast me zitten ze dronken kaarten en lachden de peuken gingen eerst uit op me armen en me schouders. het deed zo en pijn maar naar de 10de kaartavond voelden ik niks meer net zoals danny en wendy en andere meisje van de groep zei sloeg altijd iedereen in elkaar en nu werd ze door de leiding aangepakt en lesje geleerd manieren leren zoals ze dat vertelde, mama mocht niet langskomen die had niks in de gaten, opa en oma kwamen wel heel veel maar die hadden niks door ik zei niks en had truien aan, uiteindelijk naar en maand mocht ik naar huis, mama zag de blauwe plekken en de litekens. maar nog kreeg ze me niet thuis, en zo ging er nog en maand voorbij en nog en maand en het ging maar door. het ergste was nog dat er en liedje uitkwam van robbie williams waarbij hij helemaal gestript werd zijn huis eraf net zolang todat je zijnbotten zag ik vond het zo eng en blijkbaar genoten ze daarvan want ze bonden me vast aan en stoel en lieten me er naar kijken ookal wilden ik het niet, maar uiteindelijk de gedacht dat pyn en emotie was en emoties had ik niet meer, uiteindelijk kreeg mama me weg opa en oma namen me mee en brachten me naar mama en ik zou nooit meer weg moeten gaan, en zo gebeurden het ik was er weg maar ik vetrouwde niemand meer ze konden me brengen waar ze wilden speeltuinen etc maar met andere kinderen praten ik niet meer niemand mocht bij me in de buurt komen zo bang was ik. en dat heb ik nog steeds niemand hoeft in de buurt te komen want iedereen doet je uiteindelijk pyn niemand is te vetrouwen en een vetrouwt gevoel is niet fijn, elke nacht hiervan wakker bang dat het nog is gebeurt elke nacht weer opnieuw daarom zet ik het op papier in de hoop dat het helpt maar nog vetrouw ik niemand en nog hoeft niemand in me buurt te komen! uiteindelijk ging het weer wat beter ik durfde naar school en kreeg ook een paar vriendjes maar bang was ik nog steeds..

de leve

S. 20 jaar, moeder, stiefvader, broertje. mij leven is goed heb familie, heb en baan waar ik elke dag mag staan, heb vrienden om me heen heb en lief meisje die om me geeft eigenlijk gaat alles lekker, maar wie houdt ik voor de gek elke nacht die nachtmerries elke nacht wakker worden voor iets wat 13 jaar geleden is gebeurt. het begon op me 2de daar ging me vader weg, hij kwam terug bij ons op me 5de daar wekte hij me broertje op en guess what hij vetrok weer dit keer tot me 12de hij beloofde dat als hij vrij zou komen hij ons zou opzoeken mee zou nemen naar de kermis en daar wachte je dan voor het raam hopen dat hij kwam maar hij kwam niet.

uiteindelijk gaf mama het op ze kon het niet meer alleen we verhuisde naar amsterdam de triangel heten het daarzo. we waren daar en tijdje en ik daar als enigste jongste meisje daarzo met allemaal grote jongens nou vul de rest maar in wat er gebeurde, ik vertelde het aan niemand wist niet eens wat er gebeurden of wat het was. me moeder hield zich groot maar ik  snapte wel op die leeftijd dat ze diep van binnen huilden met me broertje ging het goed die had gelukkig niet veel door, daarna kwam het positiefe ik ontmoeten en meisje ik denk dat ze en jaar of 16 was. ze maakten gedichten zocht schelpen op het strand trok zich van niemand wat aan, en alles wat ze dacht zetten ze op papier ze vertelden mij wijzen dingen op en speelse manier dingen waar ik nu nog aan denk maar dan op haar manier matilde heten ze en ik weet nog alles wat ze zei van het begin tot aanhet eind, zet je gevoel op papier als je het even niet meer weet zet je kop hoog als je gevoel laag staat. uiteindelijk gingen we weg...

Gevoel zonder gevoel

je woede is je mankement dat is wat ik hoorde dat is wat je zei je vertelde het in zinnen met zoveel woede in je blik en nu snap ik de stress vandaar dat je twijfelt ik wil niet zeggen dat ik nu snap wat jij toen dacht ik wil niet zeggen dat ik nu weet hoe jij je voelt alleen dat ik snap waarom je twijfelt. maar ik ben wel en stap verder ik begin zelf te twijfelen, ik heb dezelfde blik in me ogen als die jij toen had, je ziet me blijfen lachen en ik verhul het met alle grappen hoe moet ik het uiten hoe moet ik vertellen wat ik voel als ik het zelf alleen kan beschrijven zonder gevoel.

de leven

vroeger hangen met de zware de grote op de kijk voor de cops lachen met de boys maar van mij wisten ze niks, vader ging vroeg weg mama moest alles in dr eentje doppen en niemand vroeg waarom bang voor het antwoord net zoals ik bang was voor het leven, ookal was ik alang begonnen met leven was dit dan ook me toekomst ik wist niet waar ik moest beginnen of beter gezegd zou eindigen, zou ik net als jou worden papa of leek ik tog meer op mama, niemand kon me dat vertellen het begon onschuldig met en fiets maar ondertussen leek ik op me vader het werd en scooter en uiteindelijk werd het erger, ik kwam hier niet meer uit zat vast tussen het heden en verleden waarom moest ik op jou lijken waarom was jij mij vader waarom liep het allemaal zo moeilijk. ik gaf jou de schuld van alles alle daden die ik deed en heb gedaan was jou schuld van jou heb ik geleerd kwam je nu weer terug was je trots op je dochter. heb ze goed van je geleerd hoefde niet meer naar school daar was het al geescaleert thuis ging het slecht en buiten ging het fout, poging tot doodslag is hetgene wat me van de straat hield ik heb me straf gedaan ben verhuist veranderde nog net niet me naamme achternaam binnenkort wel want ik draag nog steeds de jouwe ik wil niet zeggen of vertellen dat alles jou schuld is maar had je gewoon gebleven was ik niet geslagen want geweld maakt je ziel kapot had je me kunnen beschermen je had er voor mama kunnen zijn en voor je zoon die je ook nog kreeg, je had er kunnen zyn voor ons allemaal maar je deed niks je kwam niet en ging door waar wij stopten,ik heb me taak gedaan heb nu en goede baan zo nu en dan en foutje maar eh dat kan gebeuren ik weet alleen nu ik lijk niet op jou nooit geld voor familie leer je prioriteiten kennen en stop niet waar het leven door moet gaan,

1

ik wil je zoveel zeggen maar ik weet niet hoe. ik weet niet wat ik bedoel als ik in je ogen kijk wordt ik zwak ik raak de weg kwijt hoe je aan komt lopen en als je bij me ligt droom ik over hoe het zou zijn jij en ik samen voor altijd samen ik kan niet zeggen wat ik voel jij bent meer dan ik hou van je ja jij bent de vrouw voor wie ik voel, ik ga niet zeggen wat ik voel bang dat jij niet voelt wat ik bedoel. 

 

 

7 okt 2009, 22:41


Vroeger was je de man
de man die mijn vader was.
en de man die alles kon.
die respect kreeg van de mensen.
vroeger was je me vader.
en nu ben je dat niet meer.
je bent wegegaan zonder enkel woord ik was 2 godverdomme en je
liet me moeder alleen
nee zo is niet hoe het hoort
ik vertel en stukje van me leven
hoe het altijd ging.
me vader ging van huis
en me moeder was nog zwanger
maar raad is die goeie man die was er niet meer.
hij was weg en waarom.
omdat hij andere dingen belangerijker vond
nu komt hij met excuses ja naar al die focking jaren.
komt hij met verhalen
vertellen dat hij om ons geeft
hij zegt het spijt me en je bent me dochter
dat is altijd zo geweest.
maar zo voelt het niet voor mij
zo voelt het niet voor me broertje
hij weet niet eens wie je bent
ik ga hem ook niet vertellen waarom je weging.
want ja pa
me broertje dat wordt pas en echte vent.
zomaar kom je aan
met je mailtjes
met het spijt me erin.
vergeef het me en je bent me dochter wat er ook gebeurt zal ik er voor je zijn
waar was je dan?
waar bleef je dan?
toen het niet meer ging.
toen me moeder zwanger was van je 2de kind.
toen het met mij mis ging je was er niet je kon geen vader figuur zijn
mama moest alles alleen doen
en jij zat ergens anders voor de buis.
je zei ook je broertje zal me niet herkennen.
maar pa dat is toch precies wat je wauw?
je ging weg zonder woord
en komt terug met praatjes
toen ik klein was was ik trots
ja trots op die brede man
dat hij me vader was
ja iedereen was voor hem bang.
nu kan het me niet schelen
al ben je nu de breedste man
kijk naar je dochter en kijk naar je zoon,
voel je je dan niet klote?
voel je je dan niet trots?
je zoon doet havo.
en je dochter is je vergeten!.
en me respect zal je nooit meer krijgen